Dolfinarium klappers

De walrussenshow begon. Ik liep met mijn oudste zoon van zes jaar naar de tribune toe en de mensen begonnen al te klappen. Het leek alsof er bekende sterren het podium gingen betreden. Ik dacht nog wat een façade. Al dat kudde volk met de handen op elkaar voor een paar walrussen. Luie hoogmoedige beesten zijn het. Ze klapperen een beetje met hun korte armpjes en de gewone man begint te klappen. Verschrikkelijk. Ik liep verder langs de tribune om een plek te vinden.
Tijdens het geklap zei mijn zoontje: ‘Ik wil weg!’
‘Waarom dan? Is het te druk voor je?’
‘Ja snikte hij.’

Kloterige walrussen

Ik liep weg van de walrussenshow en we keken van een grotere afstand naar de walrussen die de domste trucjes uithaalden waarbij iedereen weer ging klappen.
‘Vind je de walrussen leuk?’ vroeg ik.
‘Nee, ik wil naar de dolfijnen!’ zei hij boos.
‘Tja daar zit wat in, de dolfijnen kunnen veel meer dan die kloterige walrussen. We moeten nog even wachten jongen, de dolfijnen geven om 14.00u een grote show in die blauwe tent die daar staat. Maar ik denk dat al achterlijke lui dan allemaal weer heel hard gaan klappen.
Weet je wat we doen, we gaan het even oefenen. Als ik ga klappen doe jij je handen over je oren heen.’

Onheil

Ik klapte hard in mijn handen en hij bedekte zijn oren. Hij keek op en zei: ‘Kijk papa een zeehond!’ En hij spurtte weg naar de zeehonden.
‘Denk je dat hij het begrepen heeft?’ zei mijn vrouw.
‘Ja natuurlijk!’ loog ik door mijn tanden heen.

Het was bijna 14.00u, de dolfijnenshow ging bijna beginnen.
De tent waar we in liepen was groot en donker van binnen. Duizenden mensen hadden hun plaats al ingenomen. Ik liep naar de vierde rij direct naast het gangpad zodat ik snel weg kon met mijn zoontje als hij er geen zin meer in had.
Naast ons zat een moeder met een baby die aan één stuk door aan het krijsen was. Het leek alsof de baby het onheil aan het aankondigen was.

Grote ogen

Mijn zoontje zat naast me met grote ogen te kijken naar het enorme waterbassin waar de dolfijnen al heen en weer zwommen.
‘Vind je het mooi’ zei ik
‘Ja,’ zei hij zacht.
Na vijf minuten wachten, kroop hij bij mij op schoot.
Normaal had hij al gepast bij zoveel geroezemoes en zoveel mensen bij elkaar.
Ik was gelukkig, hij zat bij me en de show ging beginnen.
De dolfijnen werden op een groot scherm voorgesteld met allerlei exotische namen
‘Mooi hè,’ zei ik in zijn oor.
‘Ja,’ knikte hij vol verwachting.

Beroofd

‘Hij mag ook hier zitten, kan hij het beter zien’, tetterde mijn vrouw met haar vreselijke stem.
Vol ongeloof keek ik opzij. Mijn zoontje was intussen al over mij heen geklommen naar mijn vrouw toe.
Onrecht was mij aangedaan, beroofd van een schaars moment.
Ik staarde naar de show en zag de ene na de andere dolfijn een onmogelijk kunstje uithalen. Ik dacht nog die dolfijnen die kunnen wat in tegenstelling tot die vreselijke walrussen. De walrussen mogen de schoenen nog niet eens poetsen van de dolfijnen. Na een sprong van zeker tien meter van één van de dolfijnen klapte het publiek hun handen stuk. Ik keek verschrikt opzij en zag mijn zoontje met zijn handen op zijn oren zitten. Opgelucht haalde ik adem.

Van oor tot oor

Het geluid verstomde en de dolfijnentrainster deed haar vinger voor haar mond.
Het was nu helemaal stil in de tent.
‘Papa, ik heb mijn handen op mijn oren gedaan!’ galmde het door de tent heen!’
Een oorverdovend applaus klonk hierna door de tent heen en mijn zoon grijnsde van oor tot oor met zijn handen op zijn oren.

2 comments On Dolfinarium klappers

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Site Footer