Juf Saskia

‘Ik ben benieuwd wat de avond zal brengen,’ zei mijn huisgenoot vlak voordat we de auto instapten.
‘Ja ik ook, zo’n speciale school is veel beter voor hem. Volgend jaar is ie zes en dan zit ie hopelijk daar op school, lekker dichtbij ook,’ zei ik.
We parkeerden de auto en liepen het schoolgebouw in. Een uiterst vriendelijke dame met rood haar ving ons op en zei: ‘Welkom op de informatieavond van de Blije Autisten School. U kunt thee of koffie nemen met een plakje cake en we gaan verzamelen in de klas, 2e deur links.’ Ik fluisterde tegen mijn vrouw: ‘Cake en koffie? Soort begrafenis zonder lijk.’ Ik keek om mij heen en het eerste wat me opviel was dat de mate van lelijkheid groot was onder de mensen. Ik keek naar mijn vrouw en nog eens de klas door en dacht: Wij zijn het knapste koppel hier. En dat is een prestatie als je mijn vrouw ziet want bij een gemiddelde discotheek wordt ze meestal geweigerd zonder opgaaf van reden.

Zwemmerskont

De groep werd in tweeën gesplitst omdat het animo te groot was. We kregen eerst een rondleiding door alle klassen. De slanke juf Saskia met lang bruin haar en grote perfecte zwemmerskont vertelde dat de kinderen hier een speciale aanpak krijgen en dat ze allerlei attributen hiervoor gebruiken. Ze liet koptelefoons, wiebelkussens en schotten tussen de schoolbankjes zien. Ze zei: ‘ja soms wordt het te veel voor onze kinderen en dit helpt ze om rustig te worden.’ Het leek alsof ze alleen maar tegen mij aan het praten was en ze glimlachte ook steeds naar me. Ik hoorde bijna niks van haar teksten maar glimlachte en knikte steeds begrijpend terug. Ze moest denk ik ook wel naar mij kijken want de mannen die in onze groep zaten waren opvallend te noemen. De ene zag eruit alsof ie net een wedstrijd frikandel eten had gewonnen, de ander staarde zo erg alsof ie zijn wimpers met seconde lijm tegen zijn eigen oogleden had geplakt en nog één bewoog zijn hoofd heen en weer alsof er elke vijf seconden een raceauto voorbijkwam. Na de rondleiding zei juf Saskia: ‘Nou dit was de rondleiding. Jullie mogen naar de klas van groep 8. Daar zal Peter, onze directeur de aanvullende presentatie geven.’

Groene hoed

Aangekomen in de klas ging een magere man achter de microfoon staan en zei: ‘Goedenavond allemaal, ik ben Peter Pan, de directeur van de Blije Autisten School.’ Ik spuugde mijn pepermuntje uit op de rug van degene die voor me zat. Ik kon mezelf nog net bedwingen om geen slachtoffer te worden van de slappe lach. Wat zei die nou? Peter Pan? Ik stuurde de gedachte weg en dacht: Ik heb het verkeerd verstaan. Ik hoorde de presentatie van een half uur aan en het enige wat echt bleef hangen was dat de kinderen die toegelaten worden, een diagnose moeten hebben voor autisme. Ik keek mijn vrouw aan en fluisterde:
‘Die hebben we niet, die diagnose.’
Ze glimlachte en fluisterde: ‘Maak je geen zorgen schat. Mama heeft nog een troef.’ Bijna aan het einde van Peter Pan zijn praatje zei hij nog: ‘We gebruiken nog een waardevolle tool voor de kinderen. We hebben hier veel speciale kinderen die soms niet goed kenbaar kunnen maken dat ze met rust gelaten willen worden. We gebruiken hier ook wel de hoed voor.’ Hij zette vervolgens een groene hoed op. ‘Deze groene hoed betekent: Laat me even met rust.’ Ik liet de tranen van plezier maar over mijn wangen biggelen. Mijn zoontje gaat naar school bij de echte Peter Pan, dacht ik.

Hij is knettergek

Na de presentatie stond er een rij van ouders die aan het wachten waren tot ze met Peter Pan mochten praten. Toen we eindelijk aan de beurt waren stelden we ons voor.
‘Ik ben Peter.’ Hij noemde zijn achternaam gelukkig niet.
‘Meneer Peter, wij hebben een vraag: Onze zoon is vijf en hij zit al op een school met kleinere klassen maar wij hebben geen diagnose van autisme voor hem gekregen.
‘Ooh, tja dan komt hij helaas niet in aanmerking.’
Ik ging verder: ‘Maar Peter, hij is knettergek, die wiebelkussens en koptelefoons hebben wij ook thuis! Dat moet toch wat waard zijn!’
Ik kon ineens niks meer bedenken en sloeg volledig dicht.

Hap

‘Meneer Pan,’ zei mijn vrouw zonder een spier te vertrekken. ‘Ik zal u een verhaal vertellen. Een half jaar geleden moest mijn zoontje naar de tandarts. Hij weigerde in de stoel te gaan zitten en zodoende zijn we doorverwezen naar de kindertandarts. Aangekomen bij Joost de kindertandarts, een te opgewekte blonde man, was hij nog steeds niet blij maar hij ging toch op de stoel zitten. Ik voelde me een trotse moeder dat hij deed wat er gevraagd werd maar op het moment dat Joost even met zijn vinger te dichtbij zijn mond kwam was het gedaan:
Hap, hij beet zo in zijn vinger. Joost begon te schreeuwen en ik zei nog: Niet te hard schreeuwen! Hij kan niet tegen hard geluid. Je maakt hem bang!
Mijn vinger ligt eraf! Mijn vinger is weg! jammerde Joost. Als meelevende moeder zei ik: Ik heb het idee dat er iets is met uw vinger. Ik had toen nog het idee dat de man zich enorm aanstelde tot op het moment dat ik een kootje zag liggen. Ik zei toen: Meneer de tandarts wij gaan want u kunt klaarblijkelijk helemaal niet met kinderen om gaan.’

Hannibal Lecter

Mijn vrouw had haar zegje gedaan en ineens wist ik welk agendapunt ik naar voren moest brengen. ‘Het is een kannibaal! Ze noemen hem ook wel de korte kannibaal van het Oegstgeesterkanaal. Als dat geen voorbeeld is van in je eigen wereldje zitten! Je moet toch toegeven dat de wereld van kannibalisme een hele eigen wereld is! Meneer Peter, Hannibal Lecter is een hele leuke lieve brave Martin Gaus hond vergeleken met onze zoon! Ik wil dat hij hier uit die wereld wordt gehaald en een beetje gaat meedoen op school, net als al die gebiologeerde kinderen in het regulier onderwijs die braaf vooruit starend in een kringetje zitten. Ik vond het effe leuk maar hij moet wel een keer van die naam af. Of wil je hem zo de wereld insturen?! Dan zijn we allemaal niet veilig meer!’

Het kwijl

‘Dit gaat in ieder geval de goede richting op, ik zal uw aanvraag nog eens doornemen,’ zei Peter rustig. ‘En meneer nog iets, ik sprak Juf Saskia vlak voor mijn presentatie nog even en zij vond het vrij ongepast dat u vreemd glimlachend en met het kwijl uit uw mond de hele tijd naar haar achterste zat te wijzen tijdens de rondleiding.’

2 comments On Juf Saskia

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Site Footer