Pokerface Pet

Mijn vader belde: ‘let je op, je oma is morgen jarig hè.’
‘Ok,’ zei ik.
Ik hing op en ging gelijk op internet zoeken naar een leuk cadeau voor mijn oma. Wat moest ik kopen voor de, volgens mijn vader, meest saggerijnige en zuinigste oma van Nederland. Ik had het al snel gevonden: Een grote rode pet die veel rappers op hebben. Dat wordt lachen, dacht ik. Misschien kan ze daar wat mee.
Mijn oma is zo’n zuurpruim, mocht ze ooit eens gaan lachen dan zouden de nietjes uit haar oren springen. Ze is ook zo zuinig dat als ze zou gaan huilen, ze dat zeker maar met één oog doen. Volgens mijn vader had ze vroeger een keer in de tuin staan blaffen om een hond uit te sparen.

Obstipatie

De volgende dag reed ik naar mijn oma toe. Het “feest” was van 15.00u tot 17.00u. Zo hoefde ze alleen maar koffie en thee te schenken met een rol koekjes. Ik kwam om 17.00u aan. Ik had weinig zin om bij de familie te zitten. Elke verjaardag vieren zij een andere depressie.
‘Zo oma, gefeliciteerd met je verjaardag. Ik heb nog een cadeau meegenomen.’
De familie was al bezig met opstaan en weg gaan. Het cadeau zat in een grote doos en ze maakte het open. Toen ze zag wat het was, bleef ze stokstijf staan.
Ik zei: ‘Pa, het gaat niet goed met oma. Ik denk dat ze bezig is om naar het hiernamaals te gaan!’ Ik riep: ‘Oma!’ En tikte op haar hoofd. Mijn vader reageerde niet. Ik pakte zelf de Ferrari rode pet uit de doos en zette deze op haar hoofd. Ik pakte mijn telefoon en zei: ‘Effe lachen oma met je nieuwe pet!’ Ze probeerde te lachen maar het lukte niet. Ik keek naar de foto die ik gemaakt had en zag een vrouw van 89 die keek alsof ze flink last had van obstipatie.

Ik ben al achttien jaar niet buiten geweest, snertjong.

Ze bewoog gelukkig weer en liep de woonkamer in, ik liep achter haar aan. Ze begon te mompelen: ‘Een pet, wat moet ik daar mee? Een pet!’ schreeuwde ze nu hard. Ze deed de pet af en raasde naar mij toe. ‘Zo, jij dacht even een pet voor me te kopen, een pet!’  Ze begon me nu te slaan met de pet en schreeuwde nog een keer: ‘Een pet!? Denk je dat ik achterlijk ben?’
Ik probeerde rustig te blijven en zei: ‘Is toch leuk, is handig tegen de zon als je naar buiten gaat.’
‘Ik ben al achttien jaar niet buiten geweest, snertjong.’
Mijn vader kwam er nu tussen en riep: ‘Ma niet doen, niet slaan!’

Oma was eindelijk gekalmeerd

Iedereen stond er verstijfd en stil omheen met hun jassen al aan. Oma was eindelijk gekalmeerd en ging starend in haar stoel zitten. De stoel die in deze wereld de meeste zituren kent. Ze heeft namelijk een filosofie dat als ze daar zo lang mogelijk stil in zit en niet beweegt, ze minimaal 120 wordt. Iedereen groette half en verliet haar woning. Ik deed net alsof ik ook weg ging en vluchtte de wc in. Toen iedereen weg was liep ik de kamer in.

Pokerface

‘Omaatje!’ riep ik.
‘Haha jongen,’ lachte ze ‘wat een grap hè. Eindelijk zijn ze opgerot allemaal. Wat een stelletje losers zijn dat hè.’
‘Jongen, het bier staat in de berging en neem voor mij die fles whisky mee. Ik heb saté en loempia’s gemaakt voor ons, die gaan we straks opkanen! Zet jij effe Lady Gaga op.’
‘Ok, omdat je jarig bent. Elke keer weer die pokerface,’ mompelde ik positief.
Ze zette haar rode pet op en zong hardop: Papapapokerface Papapapokerface.
‘Wat heb jij nou in je hand? Laat is ruiken?’
Ik gaf het haar en ze zei: ‘Is dat stront?’
‘Oma, dat is wiet.’ Na dik een uur bier en whisky zei oma: ‘Geef mij is een hijs van die strontsigaret.
‘Weet je het zeker?’
‘Geef dat ding nou maar hier, rare slungel!’
Ze nam één hijs, inhaleerde diep en zei: ‘Let op, ik ga je vader effe bellen.’

Zuipen en blowen

Ze pakte haar telefoon en zette hem op speaker. ‘Ja jongen, met je moeder,’ zei ze saggerijniger dan de kerstmis in de kerk. ‘Waarom heeft die eikel een pet gekocht voor mij, wil die me vernederen? Je moet die zoon van je opvoeden. Het enige wat ie doet is zuipen en blowen, het is net zo’n loser als die andere buitenechtelijke zoon van je!’
Ik hoorde mijn vader zeggen: ‘Uuh ma, kan het ietsje minder?
’Iets minder? Meneertje wil de waarheid weer niet horen!’
Ik lag ondertussen op de grond te schuddebuiken van het lachen en de nietjes sprongen uit mijn oma’s oren. Ze hield zich goed en zei: ‘Nou jongen, ik zie je volgende week woensdag wel op de koffie tussen zeven en acht uur.’
Ze mompelde er nog achteraan: ‘Een pet, niet te geloven.’

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Site Footer