Rachel

Ik fietste met mijn herenfiets met modern kinderzitje de straat uit. Ik had al een bericht gehad van mijn vrouw dat het pijn ging doen. Ze stuurde: Dit gaat pijn doen. Ik liep door de schuifdeuren heen en kwam bij de receptioniste. ‘Goedemiddag, ik heb een afspraak om 14.00u.’
‘Ja, je mag in wachtkamer 10 gaan zitten.’
Wachtkamer 10? dacht ik, een persoonlijk wachtkamertje voor mij alleen, dat was vroeger wel anders als je bij de tandarts kwam.

Futuristisch hotel

‘Meneer Buitenbos,’ zei een mooie blondine van denk ik 26 jaar.
Ik glimlachte en zei: ‘Ja, dat ben ik.’
‘Nou welkom, ik ben Rachel. Bent u hier al eerder geweest?’
‘Nee mevrouw, nog nooit.’
‘We gaan vandaag tandsteen verwijderen en polijsten. U mag uw jas ophangen en uw tas neerzetten.’ Ik dacht: Wat een welkom, het lijkt wel of je in een gastvrij futuristisch hotel komt. Ik besloot om aardig te doen en begon maar een beetje te praten.

Helemaal bezopen

‘Het is wel veranderd hè, het hele tandartswezen. Vroeger had ik een tandarts die totaal vier woorden tegen mij zei tijdens een heel consult, dingen als hallo, open en tot ziens. En zeker mooie blonde dames kwam je niet tegen bij de tandarts. Je hebt hier zelfs je eigen wachtkamer met radio en tv en er zit nog net geen minibar in hè. Is ook lastig, anders komen al de patiënten hier beschonken binnen, moet je ook niet hebben. Gaan ze helemaal bezopen met al die apparaten elkaar bewerken. Misschien de verdovingsspuiten op allerlei vreemde manieren gebruiken.’

Bewijs te verdoezelen

Ze negeerde mijn praatjes en zei star: ‘Ik ben geen tandarts, ik ben een mondhygiëniste.’ Ze keek nu echt geïrriteerd en zei: ‘Gaat u maar zitten en graag de mond goed opendoen. We gaan eerst tandsteen weghalen. U moet wel tandenstokers gaan gebruiken.’  Ze pakte er één, zette de stoker tussen twee tanden en ramde hem ertussen. Het bloed spatte uit mijn mond. ‘Is helemaal niet erg hoor, zijn kleine ontstekinkjes.’  Ik reageerde niet maar nu weet ik hoe een hond zich voelt als ie een bot in de bek heeft wat aan alle kanten splinters heeft. Zo zag het er ook uit. Je kunt namelijk jezelf constant zien lijden in een blauw My Little Pony spiegeltje dat jezelf mag vasthouden. Ze pakte een apparaat en begon als een bezetene door mijn mond heen te harken. Ze deed alles dubbel en net even iets te hard. Ik proefde bloed in mijn keel maar dat zoog ze weer weg met een zuigapparaat om het bewijs te verdoezelen. Als ik een adempauze kreeg, kon ik zien aan haar dat ze het heel fijn vond om mij te pijnigen. Ze werd tijdens het hele gebeuren ook steeds vrolijker. Bij de laatste adempauze zei ze: ‘Oh wacht even, ik zet even een muziekje aan.’

Martelwerktuigen

Ze zette haar apparaat weer aan en ik hoorde iets door het gepiep van het apparaat heen. Het was iets enorm aanstootgevends op de radio. Mijn mond stond wijd open dus ik kon niks doen en dichtbijten was een te groot risico geworden met deze dame die met twee martelwerktuigen tegelijk bezig was. Ik stak mijn hand op maar ze zei: ‘Nog even volhouden, Meneer.’
Op de radio zong een man over dat het vandaag rood is en dat de kleur van de lippen ook rood zijn. Vervolgens iets over dat rood gewoon weer liefde is. Allemaal dit soort angstaanjagende zinnen in slechts één nummer. Ik stak tijdens het nummer elke keer mijn hand op en weer zei ze dan: ‘Even doorzetten hoor, we zijn er bijna.’  Ik durfde ook niet mijn gezicht weg te draaien van het apparaat. De kans dat ze niet mee zou geven en mijn wang door tweeën zou boren was nu erg reëel geworden. Het nummer was eindelijk afgelopen.

 Bijharken

‘Gaat het Meneer?’
‘Ja, gaat wel,’ zei ik angstig en verward.
Ik was met stomheid geslagen. Hoe is het mogelijk dacht ik. Ik moet wel heel slecht karma hebben want dit verzin je niet. ‘Zo, nu ga ik even de controle doen.’ Ze pakte een instrument met een haak eraan. Ik dacht dat tandsteen verwijderen erg was maar nu ging ze echt los. Mijn hoofd schudde alle kanten op alsof ze de tuin in een boze bui aan het bijharken was. Tussen alle tanden plantte ze haar haak. Toen zei ze iets minder vrolijk: ‘Nu gaan we even polijsten en dan zijn we klaar.’ Waarschijnlijk was ze teleurgesteld omdat dit geen pijn zou doen. Ze had er toch wat op gevonden. Met het polijstapparaatje wist ze ook van wanten. Expres hard op tanden en tandvlees landen, even een paar keer op de lippen terecht komen. Ze keek ook weer wat vrolijker toen ze zag dat ik af en toe met de ogen kneep van de pijn.

Hey, Is er nog genoeg bier?

Na afloop zei ik: ‘Mevrouw is dit normaal? Dat dit een soort surrealistische hel is waar ik net in heb gezeten?’
‘Het kan inderdaad af en toe een beetje gevoelig zijn. Zorgt u ervoor dat u over een half jaar weer terugkomt?’
‘Ja zonder twijfel, ik moet trouwens wel nog een beetje wennen aan deze vorm van sm.’
Ik dacht: Gevoelig? Als ik me mond opendoe, denkt iedereen dat ik zoals de Belgen dat zeggen, een vampierenbeet heb verricht. Totaal misbruikt fietste ik terug naar mijn woning, zette mijn fiets neer en opende de voordeur. Ik liep de woonkamer in en daar zat mijn vrouw aan de keukentafel. Ze zat haar koekje een beetje nonchalant te dopen in haar thee.
‘Hey, is er nog genoeg bier?’

Rachel

‘Ging het schat, hoe was het bij Rachel?’
‘Wat zeg je nou? Heb jij dezelfde mondhygiëniste?’
‘Ja klopt, we zijn ook al heel vaak naar de sportschool geweest samen. Je hebt zeker wel genoten hè daar.’ Ze schoot in een psychotische lach, het koekje in haar mond sproeide door de lucht heen. De tranen stroomden over haar wangen van het lachen. Ze ging er nu zelfs bij staan en sloeg op haar dijen. Ik heb nog nooit iemand zoveel plezier zien hebben.
‘Zit jij hierachter, achter deze hele boze droom die ik net heb gehad?’
‘Ja, meneertje hoefde alleen even het licht te maken in de schuur, ik heb het al meer dan tien keer gevraagd. Maar als meneertje niet wil luisteren dan moeten we het op andere manieren gaan proberen.’
Dezelfde avond kon je vanaf het begin van de straat zien dat in ieder geval mijn schuurlicht het deed.

4 comments On Rachel

  • De tranen stroomden over (haar)MIIIIIJJJJJNNNNN wangen van het lachen. O mijn god…wat een marteling…hahahahaha!!!
    Ik noem je de chemicus van het lachen…een solutie van humor mengen met solutie van een satirisch meesterwerk en BOOOEEEMM…explosie van lachen met tranen…
    I lovge youre work

  • Ik krijg zo een plaatje van Tom en Jerry moment waar jij in Tom,s schoenen loopt….echt grappig….bedankt voor iedere vrijdag…leuke manier om een week af te sluiten.

  • Haha dank je wel , fijn weekend

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Site Footer