Toneelstuk met 5-jarige autisten

Mijn huisgenoot kwam de woonkamer in lopen en zei: ‘We moeten zo weg want over een uur begint het toneelstuk. Ik sterf van de zenuwen.’ Ze liep naar de koelkast en klokte een halve fles wijn naar binnen. Ik zei: ‘Zo, ben je klaar om te gaan, het begint om 14.00u en we moeten je ouders ook nog ophalen.’ Na mijn schoonouders in te hebben geladen in mijn respectabele BMW, reden we naar de school van mijn zoon: De Lachende autist. Mijn ouders waren ondertussen ook gearriveerd.

Zenuwachtige robot

We werden hartelijk ontvangen door de juffen van mijn 5-jarige zoontje. ‘Welkom, de Smeltende Sneeuwmannen gaat over tien minuten beginnen,’ zei een juf.
We kwamen een klein zaaltje binnen waar allemaal stoelen stonden waar we op moesten gaan zitten. Het winterse décor gaf een magische sfeer. Het was overduidelijk dat de show was uitverkocht. Om mij heen zag ik nerveuze gezichten van allerlei soorten ouders. Ik zag dat er één moeder nerveus een slokje nam uit een heupfles. Het licht ging uit en de spot ging aan. De kinderen kwamen allemaal binnen lopen. Als een zenuwachtige robot zochten mijn ogen naar mijn zoontje. Ik zag dat mijn vrouw en alle grootouders hetzelfde deden.

De Smeltende Sneeuwmannen

Iedereen was binnen en de deur ging dicht.
De juf zei: ‘Welkom allemaal bij De Smeltende Sneeuwmannen.’
Ik zag mijn zoon niet. Hij had overduidelijk geweigerd. Het was te veel voor hem. Hij heeft altijd al last van brandende ogen op hem en dit was de overtreffende trap. Logisch dat ie heeft geweigerd. Ik zag onze hele club maar zoekend kijken naar het podium. Het toneelstuk was begonnen en ik dacht: Zit ik hier naar een toneelstuk te kijken van 5-jarige autisten en nog zonder mijn zoon ook. Ineens zag ik mijn moeder opspringen en wijzen: ‘Daar is ie! Daar op die stoel,’ fluisterde ze.
Mijn vrouw keek en ze zag hem zitten. Ik zag de tranen in haar ogen springen. Ik zag hem nu ook zitten. Hij had een roodbruine pruik op en een rok met daaronder een paar mooie parmantige laarzen. Zijn wangen zaten onder de blush en hij had prachtige rode lippenstift op.

Geoliede machine

Hij zat compleet in zijn rol als de moeder van de cast. Hij zag eruit als het mooiste meisje van de klas. De tranen van trots biggelden over mijn wangen. Gelukkig zat ik achterin de zaal en kon niemand me zien. Het toneelstuk was een geoliede machine. Alle kinderen wisten perfect hun tekst en de juffen hoefden eigenlijk niets te doen. De moeder keek met een schuin hoofd zoals bezorgde moeders dat doen en zei: ‘Zo kinderen, jullie mogen wel naar buiten maar het is erg koud en het sneeuwt dus jullie moeten jullie jas aan doen, een muts en een sjaal dragen.’
Ik zag mijn hele familie nu met zakdoekjes en rode ogen. Nog nooit voelde ik me zo breekbaar en zo trots. De kinderen hadden twee sneeuwpoppen gemaakt maar al gauw brak de lente door en smolten de poppen. Alle kinderen ging nu buiten spelen, ook de kinderen die niet van sneeuw hielden. ‘Kom je ook naar buiten Mama?’
‘Nee’ zei de moeder keurig. ‘Ik moet op het huis passen.’ Hij nam de pose aan van een moeder die alles op een rijtje heeft. De kinderen speelden vrolijk en toen zei de Juf:
‘De winter was over en de lente was begonnen.’
Ter afsluiting werd er nog een liedje over de lente gezongen. De kinderen kwamen nu allemaal naar voren en maakten een diepe buiging.

Paniek in zijn ogen

De ouders klapten hun handen kapot en ik zag het al. Mijn zoontje bedekte zijn oren en ik zag de paniek in zijn ogen. Hij zit immers niet voor niks op die school. Hij kan niet tegen hard geluid en te veel prikkels. De kinderen stormden terug naar hun klaslokaal en we liepen de gang in. Ik liep naar zijn juf toe en zei: ‘Wat een show hè, maar dat kon ook niet anders als je kijkt naar de cast waar over jullie konden beschikken. Ik moet eerlijk zeggen, ik zag hem eerst helemaal niet zitten.’
‘Hij heeft deze rol zelf uitgekozen. Toen we ons verkleed hadden heeft hij zeker tien minuten in de spiegel gekeken,’ vertelde de juf.
‘Dat belooft nog wat voor de toekomst,’ zei ik.
Mijn vrouw kwam erbij staan en straalde van geluk. Ik ging verder:
‘Ja echt bijzonder dat hij zo rustig was en zijn rol zo goed heeft gespeeld. Ik denk dat we allemaal in de maling worden genomen. Deze jongen is een groot acteur, de vraag is alleen hoe groot gaat hij worden? Zal hij alleen in Nederland te zien zijn in de bioscoop of speelt hij straks de kleinzoon van een overjarige Tom Cruise.’

Treurige travestiet

‘Nou schat,’ zei mijn vrouw. ‘De vraag kan ook zijn wanneer ie besluit om een Drag Queen te worden. Ik denk dat je over een paar jaartjes, als jij een ouwe grijze postduif bent, je gewoon samen naar Amsterdam kan met hem. De Gay Pride ligt meer voor de hand. En dat die lippenstift zo goed staat, dat is een aardje naar z’n vaartje geval. Als jij in het weekend je lippenstift op hebt dan denk ik ook altijd: Wat staat dat je goed.’
Ik onderbrak mijn vrouw en zei: ‘Hij heeft in ieder geval niet die vrouwelijke schoonheid van zijn moeder. Hij ziet er nu al beter uit. Als jij je opmaakt zie je eruit als een treurige travestiet. Mijn kleine jongen niet hoor, dat is een prachtige dame als hij zo uitgedost is. Misschien kan je wat make up tips vragen aan hem.’

Hollywood

De juf verstijfde en zei: ‘Hij zal wel omgekleed zijn.’ Ik liep snel naar de klas en zag hem al op de grond zitten, in zichzelf gekeerd en met allerlei cijfers in de weer. Hij was rekensommen aan het oplossen waarover mijn huisgenote nog steeds valt.
‘Ik ben heel erg trots op jou, jongen,’ zei ik. Hij keek me aan met een blik van: Waar heb je het over, rare lul. Ik keek de juf aan en zei:
‘Misschien hoef ik later niet naar de gay parade of hem steeds achterna te reizen naar Hollywood maar wordt hij gewoon een hele goede boekhouder die mijn belastingaangiftes kan doen.’

2 comments On Toneelstuk met 5-jarige autisten

Laat een reactie achter:

Uw e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Site Footer